PORTAL INFORMACYJNY MIASTA KALETY

Obecnie jestem już na emeryturze, ale w dalszym ciągu dzień 1 września każdego roku kojarzy mi się przede wszystkim  ze wspomnieniami  wojennymi moich już nie żyjących rodziców, którzy  czasem  opowiadali nam , przeważnie wtedy, gdy razem z bratem mając po kilkanaście lat na coś narzekaliśmy, o swoich wojennych  przeżyciach, o swojej tragicznej młodości.

Moja mama , mając 18 lat w 1940  roku  wraz z rodzicami i młodszym rodzeństwem  została wywieziona na przymusowe roboty do Niemiec. Została przydzielona do pracy, często ponad siły   w majątku rolnym i tam musiała pracować codziennie po 12 godzin,  wiosną, latem aż do jesieni  w polu, przy kartoflach, burakach, suszeniu siana, żniwach, a zimą  przy obrządku zwierząt gospodarskich,  młóceniu zboża, odśnieżaniu itp. za symboliczną zapłatą, która musiała wystarczyć na ubranie  i utrzymanie,  za marną chudą zupę, czarny chleb i jakieś odpady z gospodarskiej kuchni.

Razem z innymi mieszkała w barakach, bez żadnych wygód, bez wody, po którą trzeba było chodzić do studni z jednym wspólnym dużym piecem na kilkanaście osób i z pryczą wypchaną słomą. W każdą niedzielę wszyscy robotnicy kobiety i mężczyźni musieli  iść kilka kilometrów do najbliższego  urzędu meldunkowego aby tam potwierdzić swoją obecność. Za  naderwaną lub krzywo przyszytą literę  „P „ wymierzane  były dotkliwe kary. O odpoczynku, zabawie, spotkaniach można było tylko pomarzyć. Na przymusowe roboty do tego samego gospodarstwa rolnego w niedługim czasie trafił też mój ojciec, który jako kawaler  też został tam wywieziony. Młodzi jak to młodzi, poznali się i w tych trudnych warunkach pokochali, ukrywając ten fakt, żeby ich nie rozłączono. Ponieważ młodej dziewczynie w takich warunkach i w takim otoczeniu było bardzo trudno samej żyć, aby uniknąć zaczepek pracujących tam mężczyzn, postanowili  w 1944r. wziąć tam ślub.  Łatwo powiedzieć, a trudniej  zrealizować. Jakoś uprosili właściciela gospodarstwa, a właściwie jego żonę i córki i za zgodą księdza proboszcza w oddalonej o kilka kilometrów parafii w małym kościółku  mogli wziąć ślub. Co to było za wesele można sobie wyobrazić, ale mieli już siebie i to było najważniejsze. 

Wraz z wkroczeniem wojsk radzieckich nastały jeszcze trudniejsze warunki. Pijaństwu żołnierzy, pijatykom i bijatykom nie było końca, a pistolet,  czy karabin był z byle powodu  wymierzony w różne osoby. Ale coraz bardziej świtała nadzieja, że wojna przecież kiedyś się skończy  i wrócą do Polski. Tragiczne położenie pogarszał fakt, że mama zaszła w ciążę, ale nadal musiała ciężko pracować w polu i w innych  miejscach. W styczniu 1945r. urodził się mój brat. Ciężka zima, niezwykle trudne warunki bytowe i maleńkie dziecko  - sytuacja nie do pozazdroszczenia. W maju po wyzwoleniu natychmiast  postanowili  wracać do domu. Tylko do jakiego domu, bo go przecież nie mieli. Podróż z maleńkim dzieckiem odbywali w różny sposób, przeważnie pieszo lub na furmankach, których właściciele zechcieli ich podwieźć, trwało to przez  ponad dwa miesiące. Nie było czym karmić dziecka, w co go ubrać czy przewijać, gdzie spać – dziecko w takich warunkach ciężko zachorowało, wręcz nie było nadziei, że da się je uratować.

Osiedlili się u mojego wujka, brata  ojca. Ojciec podjął pracę w KZCP, przeznaczając pierwsze zarobione pieniądze na trumienkę dla swojego bardzo chorego dziecka. Jednak, ku ich wielkiej radości dziecko przeżyło. Dziś mój starszy brat ma 66 lat i czasem wspominamy te tragiczne przeżycia naszych rodziców z czasów wojny  i staramy się przekazywać  te opowieści naszym dorosłym już dzieciom, którym dziś trudno uwierzyć, że tak można było żyć i przeżyć.  

            
Maria  Rogocz