PORTAL INFORMACYJNY MIASTA KALETY

Ks. Paweł Rogowski urodził się 25 stycznia 1871 w Dębskiej Kuźni pow. Opole. Święcenia kapłańskie otrzymał 11 czerwca 1893 r. we Wrocławiu. Przez 4 lata pracował jako kapłan przy kościele NMP w Bytomiu, a następnie mianowany proboszczem w Jędrysku.

Z początku wrocławskie władze kościelne wpływały na niego słodkimi słowami, następnie groźbami, aby zaprzestał swej pracy, ale te ich usiłowania były bez skutku.

W r. 1912 został przez władze kościelne pod naciskiem Rządu zawieszony w swych czynnościach i wywieziony do Berlina. Temu cichemu pracownikowi nie mogli dowieźć żadnej winy, a koniecznie chcieli go w opinii publicznej zdyskredytować i oderwać serca wiernych od niego. Ogłoszono go obłąkanym, maniakiem i trzymano blisko rok cały pod obserwacją lekarską. Naczelny lekarz mając w obserwacji ks. Rogowskiego i znając go oświadczył, że jest on nie tylko normalnym, ale człowiekiem bardzo utalentowanym.

Nie udało im się jednak uczynić ze zdrowego człowieka wariata, przeto zwolniono go. Lud wierny przyjął go ze łzami radości i w tryumfalnym pochodzie, wśród bicia dzwonów, przez tryumfalne bramy wprowadzono go do kościoła i odśpiewano uroczyste "Te Deum".

Po tym zdarzeniu jeszcze mocniej zaangażował się w działalność polityczną mającą na celu spolonizowanie śląska, co nie było dobrze odbierane przez władze pruskie. Nie pomogły najgrubsze kary pieniężne, nakładane na niego w procesach politycznych, nie pomogły ustawiczne rewizje żandarmerii pruskiej, ściganie go i Jezuitów przez oddziały żandarmerii - to wszystko dodawało ks. Rogowskiemu tylko bodźca do wytrwałości.

Przyszedł czas wojny, rok 1918, rozłam potęgi niemieckiej. Zbliżał się czas, gdzie lud śląski miał się wypowiedzieć za swoją przynależnością państwową. Teraz też rzucił ks. Rogowski wszystkie swoje siły na szalę, pracował niestrudzenie nad ludem, pracował w komitetach plebiscytowych i przygotowywał Polsce zwycięstwo.

Nic też dziwnego, że w miesiącu lipcu 1919 przyjechali członkowie Grenzschutzu wozem z Woźnik na probostwo w Jędrysku. Zbliżając się do probostwa otworzyli ogień karabinowy na dom śp. Rogowskiego. Chcąc go uwięzić wpadli na szatański pomysł i na podwórzu probostwa wyrzucili zmarłego, prawdopodobnie w drodze członka Grenzschutzu,   a ludowi powiedziano, że zabił go śp. ks. Rogowski. Na tej podstawie rzucili się na niego bijąc i katując kolbami, wyzywając najordynarniejszymi wyrazami, przeprowadzili go do Kalet, a stąd przewieziono go do Opola, gdzie stanął pod murem i miał być rozstrzelany, jednak komendant zakazał rozstrzelania bez sądu. Oddano go więc pod sąd, a nie mogąc udowodnić winy, po tygodniu przeprowadzono ks. Rogowskiego z Opola do Bytomia, zaś dopiero na wskutek energicznej interwencji adwokata Dr. Kudery z Bytomia został wypuszczony na wolność.

Wrócił z Opola do Bytomia chory, złamany. W tej walce o prawa narodowe sterał zdrowie i siły tak, że w 1919 ustąpił ze swego probostwa.

Odzyskawszy nieco swoje siły, objął posadę profesora przy gimnazjum w Wągrowcu. Przy tym gimnazjum umieszczone było gościnnie pierwsze Śląskie Seminarium nauczycielskie z Tarnowskich Gór i tutaj pracował nad wychowaniem przyszłych pionierów oświaty na Śląsku.

W lipcu 1921 odbywał się w Lublińcu na Strzelnicy zjazd powiatowy komitetów plebiscytowych, delegatów Związków polskich i przedstawicieli gmin. Na tym zjeździe wygłosił ks. Rogowski swój ostatni porywający ludzi referat. Opuściwszy salę został napadnięty przez bojówkę Organization Escherei, ukrytą w sieniach domów. Odwieziony do domu ciężko przez długi czas chorował. Niedługo potem zmęczony pracą, walką i prześladowaniami podupadł na zdrowiu tak, że dnia 26 stycznia 1926 roku poszedł przed tron najwyższego po nagrodę za swoje rany. Ciało jego złożono na cmentarzu w Wągrowcu.